Volgens Guus Meeuwis “die je in het normale leven in films ziet”.
Wel zo een nacht is het nu bij en ik zit nochtans niet in een film: starend naar het plafaond, weliswaar geen kledingstukken en flessen wijn op de grond. Wel een nacht waarin het lijkt alsof ik de enige dwalende ziel ben… hunkerend en verlangend naar iets wat me gemoedsrust zou brengen maar niet goed wetend wat.
Zo een nacht waar je draait en woelt en je dekens om je heen gaan wikkelen tot je gemummificeerd wordt. De ventilator draait overuren, een poging om wat frisse wind in de kamer te brengen en een poging om de slaap letterlijk in mijn hoofd te blazen.
Morpheus heeft me vandaag in de steek gelaten…

Het is een nacht waarvan ik dacht (had gehoopt) dat ik hem nooit beleven zou maar vannacht beleef ik hem met de ventilator en mummificerende dekens.