“Je bent zo veranderd, ik herken je bijna niet meer”, zei je met een stem vol verbittering. Ik voelde een pijnscheut door mijn hart als door de bliksem getroffen. Zo gaat het dus…Zolang je braaf ja knikt, zolang je doet wat er van jou geëist wordt dan is er niks aan de hand. Van zodra je een eigen wil hebt, van zodra je afwijkt van hetgeen men van je gewend is, krijg je te horen dat je veranderd bent. Ik voelde de tranen achter mijn oogleden prikken maar weigerde in jouw aanwezigheid de traankraan te openen. In plaats daarvan haalde ik diep adem, keek je recht in de ogen aan en antwoordde: “Een rots waar continu golven tegen op boksen veranderd mettertijd ook van vorm. Hij wordt ruwer en scherper”. De blik in jouw ogen die daarop volgde, zal voor altijd in mijn geheugen gegrift staan.